ถ้าหากเราต้องการเปลี่ยนแปลงประเทศ พวกเราต้องมียุทธศาสตร์และยุทธวิธีในการเข้ายึดอำนาจรัฐ เพราะการยึดอำนาจรัฐ คือ การเข้ากุมจิตใจของประชาชน..



ผมเสนอว่า พวกเราจำเป็นต้องมีการถกเถียงเรื่องเหล่านี้ให้ชัดเจนกว่าการรณรงค์ตามปกตินะครับ มิฉะนั้นการเปลี่ยนแปลงประเทศจะเป็นเพียงแค่ความคิดที่ดำรงอยู่แต่ในหัวเท่านั้น ...

คงไม่มีสื่อกระแสหลัก ที่จะกล้าหาญพอให้เราใช้เวทีแสดงความคิดเห็น ...

ใช้ยุทธศาสตร์ ล่างสู่บนสิครับ จัดตั้งจากสหภาพแรงงานของจริง(ไม่ใช่สหภาพแบบ กฟผ. บินไทย)สื่อสารจากกลุ่มสู่กลุ่ม สื่อกระแสหลักช่างหัวมัน

ถ้าทำได้จริงอย่างที่สหายมงคลกล่าวก็ดี แต่ก็ยังไม่มีพลังมากพอที่จะคานอำนาจกับรัฐได้ เพราะมวลชนมีไม่มากพอ และคนทั่วไปคงไม่สนใจข่าวสารในอินเตอร์เน็ต หรือข่าวจากสื่อนอกกระแส

พวกสหภาพแรงงานในปัจจุบันที่จัดตั้งขึ้นทุกวันนี้ ต่างก็แยกย้ายกันไปอยู่ฝ่ายเหลืองบ้างแดงบ้าง ถ้าเอ่ยถึงเหลือง ก็ขวาจัดอนุรักษ์นิยม ฝ่ายแดงเองในตอนแรกผมก็นึกว่าจะพึ่งได้ สุดท้ายก็ลิเกหลงโรงเหมือนกันพวกนั้นคงไม่มาเข้าร่วมเป็นแน่ ยังดีที่ สุรชัย แซ่ด่าน ยังไม่ทิ้งอุดมการณ์ถึงได้ยอมหักเพื่อถอนตัวออกมา สรุปคือ สื่อกระแสหลัก การโฆษณาชวนเชื่อ จิตวิทยา ยังคงสำคัญ สหายอย่าลืมนะครับว่า อเมริกาชนะโซเวียตด้านภาพลักษณ์ ก็เพราะสื่อ...

ด้วยความเคารพ...

นั่นซีครับ

โดนเขียนภาพให้กลายเป็นปีศาจร้ายไปซะแล้ว

จะว่าไปแล้ว เราก็เป็นปีศาจร้ายบ่อนทำลายอำนาจในสายตาชนชั้นปกครองแถวนี้นั่นแหละนะ เช่นเดียวกับทีชนชั้นนำพวกนั้นเป็นปีศาจร้ายในคราบคนดีในสายตาพวกเราเหมือนกันนี่หว่า

ผมชอบอุดมการณ์ของ ลัทธิ มาร์ก เลนิน นะ
เพราะมันมียุทธศาสตร์ที่ชัดเจนดี

แทบทุกคนในที่นี้ ก็ได้รับอิทธิพลจากแนวคิดทางชนชั้นแบบลัทธิมาร์กซทังนั้นแหละ เพียงแต่ว่า มันต่างกันที่ประสบการณ์ รูปแบบ ยุทธวิธีที่แต่ละคนคิดได้เพื่อการนำมาใช้ในแต่ละสภาวะการณ์แหละนะ